W 1921 roku Carl Prausnitz plus Heinz Küstner przeprowadzili przejście polegające na podskórnym podaniu Prausnitzowi surowicy uczulonego na ryby Küstnera, tudzież później wstrzyknięciu wewnątrz to obszar antygenu ryby. Zaczerwienienie plus obrzęk skóry, jakie wystąpiły, zasugerowało badaczom życie hipotetycznych substancji wywołujących uczulenie. Nazwali je reagenami (lub w inny sposób reaginami). W 1966 roku Kimishige Ishizaka zidentyfikował je w charakterze przeciwciała typu IgE. Obecnie wiemy, że reakcję, która pojawiła się na skórze Prausnitza, wywołało złącze się fragmentu Fc przeciwciał IgE obecnych wewnątrz surowicy uczulonego Küstnera z receptorami FcεRI zlokalizowanymi na powierzchni komórek tucznych występujących w środku skórze, co doprowadziło do ich degranulacji także uwolnienia mediatorów reakcji zapalnej (głównie histaminy, leukotrienów także cytokin).
Test ten, zwany na dobre imię badaczy reakcją Prausnitza-Küstnera, stosowany był do lat 70. XX wieku, do wnętrza celu stwierdzenia obecności wewnątrz surowicy pacjenta swoistych przeciwciał klasy IgE. Ze względu na zagrożenie wystąpienia gwałtownej reakcji anafilaktycznej prowadzącej do wstrząsu, sprawdzian ten w dzisiejszych czasach nie jest stosowany. Postęp nauki umożliwił zastosowanie znacznie czulszych także swoistych metod wykrywania przeciwciał. Popularnymi metodami są: RAST (ang. radio-allergosorbent test – eksperyment radioalergosorpcji) to znaczy FAST (ang. fluoresceine allergosorbent test – badanie z użyciem przeciwciał znakowanych fluoresceiną).