Reakcja późna (ang. late-phase reaction – LPR) – w pełni mniej znana także obiegowo nie utożsamiana z pojęciem alergii występuje u dookoła 50% populacji alergików. Przybiera formę podobną do reakcji natychmiastowej. Osiąga największe zwiększenie dookoła 6 do 10 godzin od czasu kontaktu z antygenem. Podobnie jako oddźwięk anafilaktyczna prawdopodobnie traktować błon śluzowych górnych innymi słowy dolnych dróg oddechowych (odpowiednio pyłkowica, zadyszka oskrzelowa), skóry, itp. Nasilenie LPR jest proporcjonalne do natężenia objawów pierwotnych. U podłoża reakcji późnej leżą najprawdopodobniej, bodaj sprawa sądowa ten nie został do końca poznany, wydzielane na wskroś mastocyty cytokiny (TNF-α, interleukina 1, interleukina 4), leukotrieny, element aktywujący naskórkowy (ang. platelet-activating factor – PAF). Ww. związki, na zasadzie chemotaksji, przyciągają do miejsca wniknięcia antygenu bazofile, eozynofile, neutrofile i leukocyty, gdzie są odpowiedzialne zbyt ich aktywację. Inny mechanizm aktywacji wymusza odmienne leczenie. W LPR nieskuteczne okazują się leki przeciwhistaminowe oraz lekami z wyboru są glikokortykosteroidy.